Zeynep Evans'ın Web Günlüğü

Görmemek içindi...
Herkesin sahteliğinde rahat nefes almak içindi...
bu yüzden bağladım ellerimle gözlerimi...

Ama parmaklarımdan bir aralık oluştu. Az da olsa gördüm ışığı.. karanlığa alışan gözlerim acımıştı ilk başta. Gözlerim doldu. ama akmadı gözyaşım. ağlamadım. Çünkü acıyla birlikte bir huzur doldu ruhuma. Artık huzurluydum. Ve artık ışık gözlerimi acıtmıyordu... bunu neden kendime yapmıştım??

Neden kendimden daha fazla değerli görmüştüm Dostlarımı? Ya da dostluk kendinden daha fazla değer vermek miydi? Evet buydu sanırım.  Güzel cümleler ve aksini iddia eden hareketler... 
Sözler mi yoksa hareketler miydi insani önemli yapan ya da her ikisi mi?
Biri varsa diğeri yok muydu?
bir sürü insan kalabalığı ama çoğunun arkasında, içinde bir gaye...
''Neden takıosun ki? başka türlü yaşanmaz!'' diyen insanlar... 
Ben yaşarım :) Sevdiğim insanla bir ömür boyu gereksiz insanlardan arınmış bi hayatla hemde...

Allah'tan korkan, yüzüne baktığımda içini görebildiğim insanla bir ömür boyu huzur içinde yaşarım hemde...

Bnm içim rahat da...çok merak ediyorum diğerleri başını yastığa koyduklarında bu maskeyle nasıl rahat edebiliyor? Yüzüme söyleyemeyedikleri lafları arkamdan sölerken çok mu şerefli hissediyorlar kendilerini... çok merak ediyorum ve herkesin hesaba çekileceği günü iple çekiyorum :)

O ne güzel vekildir diyebilecek yüreği ve ibadetleri bana bahşeden ALLAH'a binlerce kez şükürler olsun...

Artık sizin/senin için üzülmüyorum :) Çünkü birgün sen de ışığını bulduğunda bana hak vereceksin.  Ama ben asla beni anladığında yanında olmıcam :)

written by zeynep_evans